رفتم مرا ببخش ومگو او وفا نداشت
راهی بجز گریز برایم نمانده بود
این عشق آتشین پر از درد بی امید
در وادی گناه وجنونم کشانده بود
رفتم که داغ بوسه پر حسرت تو را
با اشکهای دیده ز لب شستشو کنم
رفتم تا ناتمام بمانم در این سرود
رفتم تا با نگفته بخود آبرو دهم
رفتم مگو مگو که چرا رفت ننگ بود
عشق من ونیاز تو وسوز وساز تو
از پرده خموشی وظلمت چه نور صبح
بیرون فتاده بود بیکاره راز ما
رفتم که گم شوم چو یکی قطره اشک گرم
در لابلای دامن شبرنگ زندگی
رفنم که در سیاحی یک گور بی نشان
فارغ شوم رکشمکش وجنگ زندگی
من از دو چشم روشن وگریان گریختم
از خنده های وحشی طوفان گریختم
از بستر وصال به آغوش سرد هجر
آزردهاز ملامت وجدان گریختم
ای سینه در حرارت سوزان خود بسوز
دیگر سراغ شعله آنش زه من مگیر
میخواستم که شعله شوم سر گشی کنم
مرغی شدم به کنج قفس بسته و اسیر
روحی مشوشم که شبی بی خبر زخویش
در دامن سکوت بتلخی گریستم
نلان ره کرده ها وپشیمان زه گفته ها
دیدم که لایق تو وعشق تو نیستم
فروغ فرخ زاد
